به سایت دکتر حسن اکبری خوش آمدید

…هوالشافی…

تلفن دریافت نوبت **** 91302356-021

پارکینگسون

درمان بیماری پارکینسون با رویکردهای طب سنتی

پارکینگسون.

مقدمه:

بیماری پارکینسون یکی از بیماری‌های عصبی و حرکتی است که بر اثر اختلال در سلامت سلول‌های مغزی، به‌ویژه در منطقه‌ای به نام substantia nigra، ایجاد می‌شود. این بیماری با علائمی همچون لرزش، سفتی عضلات، کندی حرکتی، و مشکلات تعادلی همراه است. اثرات زندگی روزمره افراد مبتلا به پارکینسون می‌تواند بسیاری از فعالیت‌های روزانه را تحت‌تأثیر قرار دهد و به طور مستمر به محدودیت‌هایی در کیفیت زندگی آنها منجر شود. ازآنجایی‌که درمان دائمی این بیماری تاکنون ممکن نبوده و درمان‌های موجود معمولاً برای کنترل علائم استفاده می‌شوند، به دنبال روش‌های جایگزین و مکمل برای مدیریت بهتر این بیماری بوده‌اند. یکی از این رویکردها، استفاده از تکنیک‌ها و درمان‌های طب سنتی است که با استفاده از داروهای گیاهی، تغذیه مناسب، و تمرینات فیزیکی، سعی در کاهش علائم بیماری و بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا دارند. در این مقاله، به بررسی رویکردهای طب سنتی در درمان بیماری پارکینسون می‌پردازیم و نقش آنها در مدیریت این بیماری را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

پارکینگسون چیست؟

 پارکینسون یک بیماری عصبی مزمن است که عمدتاً بر اساس نوسانات در سطح دوپامین در مغز ایجاد می‌شود. این بیماری عمدتاً بر روی سلول‌های عصبی موجود در منطقه مغزی به نام “substania nigra” تأثیر می‌گذارد که وظیفه تولید دوپامین را بر عهده دارند. کاهش سطح دوپامین باعث اختلالات در کنترل حرکت و عملکرد عصبی می‌شود که علائم مختلفی را ایجاد می‌کند.

 نتیجه این کاهش دوپامین عبارت‌اند از:

لرزش: لرزش یا لرزش عادتی معمولاً ازدست‌دادن کنترل حرکت‌های پروستان به‌ویژه در دست‌ها، بازوها و پاها شروع می‌شود.
سفتی عضلات:
عضلات مبتلا به پارکینسون ممکن است سفت و کششی باشند که باعث مشکل در حرکت و انعطاف‌پذیری شود.
آهستگی حرکت: افراد ممکن است دچار آهستگی در آغاز حرکت، انجام حرکات مکرر یا حتی دچار مشکل در تغییرات سریع در حرکت باشند.
عدم تعادل:
بیماران ممکن است مشکلات تعادلی داشته باشند و در خطر افتادن باشند.
تغییرات در نمایش حرکت: این شامل کوتاهی و گام‌های کوچک‌تر، نقصان در حرکات چشمی و تغییرات در نمایش چهره می‌شود.

علائم پارکینسون

 علایم بیماری پارکینسون ممکن است در هر فرد به شدت و شکل متفاوتی ظاهر شود، اما علائم عمدهٔ این بیماری شامل موارد زیر می‌شود:

 لرزش: لرزش یکی از علایم معروف بیماری پارکینسون است و معمولاً در دست‌ها، پاها، یا حتی صورت شروع می‌شود. این لرزش معمولاً در حالت استراحت قوی‌تر است و با حرکت بدن کاهش می‌یابد.

 سفتی عضلات: افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است تجربه کنند که عضلاتشان سفت و کشیده شده‌اند، به خصوص در ساعتی که نمی‌خواهند حرکت کنند.

 کندی حرکتی: کندی و کاهش آهستگی در حرکت‌ها یکی دیگر از علایم معمول بیماری پارکینسون است. این ممکن است باعث مشکلات در انجام وظایف روزمره مانند راه رفتن، بلند شدن از صندلی، یا حتی نوشتن شود.

 مشکلات تعادلی و راه رفتن: افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است مشکلاتی در تعادل و راه رفتن تجربه کنند. آنها ممکن است ناپایداری، سقوط‌های مکرر، یا احساس گرفتن همواره متعادل نداشته باشند.

 مشکلات در تعویض صدا و گفتار: بیماران ممکن است مشکلاتی مانند لغزش کلمات، ضعف صدا، یا کاهش آهستگی در گفتار تجربه کنند.

 اختلالات خواب: افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است با مشکلات خوابی مانند بیداری در شب، راهیدن در خواب، یا ترس از خواب در ارتباط با این بیماری روبرو شوند.

 مشکلات روانی: بیماری پارکینسون می‌تواند منجر به مشکلات روانی مانند افسردگی، اضطراب، یا اختلالات روانشناختی دیگر نیز شود.

 مشکلات مرتبط با خوردن و بلعیدن: برخی از افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است مشکلاتی در خوردن و بلعیدن داشته باشند که می‌تواند به عوارضی مانند خفگی یا عفونت ریوی منجر شود.

علل ابتلا به پارکینسون

 علل بیماری پارکینسون هنوز به طور کامل مشخص نشده‌اند، اما تحقیقات نشان می‌دهد که ترکیبی از عوامل ژنتیکی، محیطی، و نوروشیمیایی ممکن است در ایجاد این بیماری نقش داشته باشند. در زیر به برخی از عوامل مهم موردبحث می‌پردازیم:

 عوامل ژنتیکی: برخی از افراد از طریق وراثت به بیماری پارکینسون آسیب می‌بینند. مطالعات نشان داده است که وجود تغییرات ژنتیکی خاص، مانند مسیرهای متعدد پارکینسون (PARK)، می‌تواند ریسک ابتلا به این بیماری را افزایش دهد.

 عوامل محیطی: برخی عوامل محیطی نیز ممکن است در ایجاد بیماری پارکینسون نقش داشته باشند. به‌عنوان‌مثال، تماس با مواد شیمیایی مانند هربیسایدهای گیاهی، سموم شیمیایی، یا عوامل آلودگی هوا ممکن است باعث ایجاد اختلالات نوروشیمیایی در مغز شود که منجر به بروز بیماری پارکینسون می‌شود.

 کاهش میزان دوپامین: یکی از ویژگی‌های بارز بیماری پارکینسون کاهش سطح دوپامین، یک نوروترانسمیتر مهم در مغز، است. این کاهش می‌تواند به علت مرگ سلول‌های دوپامین تولیدکننده در منطقه substantia nigra باشد.

 استرس اکسیداتیو: استرس اکسیداتیو یکی از مکانیسم‌های مهم در پاتوفیزیولوژی بیماری پارکینسون است. این فرایند ممکن است به دلیل افزایش تولید رادیکال‌های آزاد و کاهش قدرت آنتی‌اکسیدانی بدن ایجاد شود که منجر به آسیب به سلول‌های مغزی می‌شود.

 بااین‌حال، لازم به ذکر است که هر فرد مبتلا به بیماری پارکینسون ممکن است عوامل مختلفی را تجربه کند و تأثیر متفاوتی از آنها روی بروز بیماری داشته باشد. ازاین‌رو، تحقیقات بیشتری برای درک دقیق‌تر علل این بیماری و ارتباط آن با عوامل مختلف موردنیاز است. 

راهکارهای پیشگیری

 اگرچه بیماری پارکینسون معمولاً از نوعی بیماری غیرقابل پیشگیری است، اما برخی از راهکارها و سبک زندگی می‌توانند به کاهش ریسک ابتلا به این بیماری کمک کنند. در زیر به برخی از این راهکارها اشاره می‌شود:

 ۱. فعالیت‌های ورزشی: ورزش منظم و فعالیت‌های بدنی می‌توانند به بهبود عملکرد مغز و سیستم عصبی کمک کنند. تحقیقات نشان داده است که افرادی که فعالیت‌های ورزشی منظم دارند، کمتر احتمال ابتلا به بیماری پارکینسون را دارند.

 ۲. مصرف مواد غذایی سالم: تغذیه مناسب و متنوع شامل میوه‌ها، سبزیجات، ماهی چرب، مغزها، و مواد غذایی دارای آنتی‌اکسیدان‌ها می‌تواند به سلامتی مغز و جلوگیری از ایجاد بیماری‌های عصبی مانند پارکینسون کمک کند.

 ۳. مدیریت استرس: استرس می‌تواند به فرآیندهای التهابی و استرس اکسیداتیو در بدن افزوده شود که ممکن است به وخامت بیماری پارکینسون کمک کنند. فعالیت‌هایی مانند مدیتیشن، یوگا، یا تمرینات تنفسی می‌توانند به مدیریت استرس و افزایش آرامش کمک کنند.

 ۴. جلوگیری از مواجهه با عوامل محیطی آلوده: تماس با مواد شیمیایی آلوده، سموم شیمیایی، و عوامل آلودگی هوا ممکن است به افزایش ریسک ابتلا به بیماری پارکینسون منجر شود. بنابراین، اجتناب از مواجهه با این عوامل و استفاده از وسایل حفاظتی می‌تواند مفید باشد.

 ۵. حفظ سلامت روانی: مطالعات نشان داده است که افرادی که از سلامت روانی خوبی برخوردارند و استرس روانی کمتری تجربه می‌کنند، کمتر احتمال ابتلا به بیماری پارکینسون دارند. بنابراین، مراقبت از سلامت روانی خود، از جمله مشاوره و پشتیبانی روانشناختی، می‌تواند مفید باشد.

 با این حال، لازم به ذکر است که هیچ روشی برای جلوگیری از یا تضمین کاهش ریسک ابتلا به بیماری پارکینسون وجود ندارد. اما اتخاذ سبک زندگی سالم و رعایت راهکارهایی که بر اساس تحقیقات و شواهد علمی تأیید شده‌اند، می‌تواند به بهبود کلی سلامتی عامل شود و احتمال ابتلا به بیماری‌های عصبی را کاهش دهد.

عوامل بروز پارکینسون

بیماری پارکینگسون

  بروز بیماری پارکینسون به دلیل ترکیبی از عوامل ژنتیکی، محیطی، و نوروشیمیایی ممکن است رخ دهد. در زیر به برخی از این عوامل اشاره می‌کنیم:

  عوامل ژنتیکی: وجود تغییرات ژنتیکی خاص می‌تواند یکی از عوامل مهم در ابتلا به پارکینسون باشد. برخی از افراد ممکن است ژن‌های خاصی را به ارث ببرند که باعث افزایش ریسک ابتلا به این بیماری شود.

  عوامل محیطی: تماس با عوامل محیطی مختلف مانند سموم شیمیایی، مواد شیمیایی آلوده، و عوامل آلودگی هوا ممکن است به عوارض نوروتوکسیک منجر شود که در نهایت می‌تواند باعث بروز بیماری پارکینسون شود.

  عوامل نوروشیمیایی: نوروشیمیایی شامل تغییرات در سلول‌های عصبی و ترکیبات شیمیایی مغز می‌شود. اختلالات در سطح دوپامین، یک نوروترانسمیتر مهم در مغز، و کاهش تولید دوپامین ممکن است باعث بروز علائم پارکینسون شود.

  عوامل سنی: بیماری پارکینسون بیشتر در سنین بالاتر ابتدا ظاهر می‌شود و با پیشرفت سن احتمال ابتلا به آن افزایش می‌یابد. این ممکن است به دلیل فرسودگی و ضعف در سیستم‌های مغزی و عصبی باشد.

  عوامل سلامتی عمومی: برخی از عواملی مانند بیماری‌های مزمن مانند دیابت و بیماری‌های قلبی، استفاده بیش از حد از مواد مخدر، کمبود ویتامین‌ها و مواد مغذی، و فعالیت بدنی ناکافی نیز ممکن است باعث افزایش ریسک ابتلا به بیماری پارکینسون شوند.

  ویتامین D: کمبود ویتامین D ممکن است با عوارضی همچون کاهش عملکرد عصبی، افزایش التهابات، و اختلال در فرآیندهای شیمیایی مغز همراه باشد که ممکن است نقشی در بروز بیماری پارکینسون ایفا کند. مطالعات نشان داده است که سطح مناسب ویتامین D می‌تواند به کاهش ریسک ابتلا به بیماری پارکینسون کمک کند.

  ویتامین B12: کمبود ویتامین B12 نیز می‌تواند به عوارض عصبی مانند ضعف عضلات، کاهش حافظه و تغییرات در حالت روحی منجر شود که ممکن است در بروز بیماری پارکینسون نقش داشته باشد. مصرف منابع غذایی غنی از ویتامین B12 مانند گوشت، ماهی، تخم‌مرغ و محصولات لبنی می‌تواند کمک کند.

  ویتامین E: ویتامین E یک آنتی‌اکسیدان قوی است که می‌تواند در مقابله با استرس اکسیداتیو و آسیب‌های نوروتوکسیک کمک کند. مصرف مواد غذایی حاوی ویتامین E مانند روغن‌های گیاهی، بادام، برنج برنجی و تخمه‌ها ممکن است به‌عنوان یکی از عواملی که موجب پیشگیری از بروز بیماری پارکینسون می‌شود، مؤثر باشد.

  هرچند که تأثیر مستقیم و کامل ویتامین‌ها بر بروز بیماری پارکینسون موضوع اختلافاتی است و نیاز به تحقیقات بیشتری دارد، اما حفظ سطح مناسب ویتامین‌ها در بدن از طریق مصرف غذاهای متنوع و ایجاد رژیم غذایی سالم می‌تواند به‌سلامتی عمومی بدن و کاهش ریسک بروز بیماری‌های عصبی، از جمله پارکینسون، کمک کند.

 درمان‌های طب سنتی:

 داروهای گیاهی: در طب سنتی، از داروهای گیاهی مختلفی برای مدیریت علائم بیماری پارکینسون استفاده می‌شود. مثلاً، میخک، زعفران، و گیاهان دیگری که دارای خواص ضدالتهابی و آرام‌بخش هستند، ممکن است برای کاهش لرزش و سفتی عضلات مورداستفاده قرار گیرند.

  • سیاه‌دانه و درمان پارکینسون
  •  سیاه‌دانه به‌عنوان یکی از گیاهان مفید برای درمان برخی از بیماری‌ها از جمله پارکینسون، دیابت، تشنج و آسم شناخته شده است. طب سنتی اعتقاد دارد که پارکینسون ناشی از سردی در بدن است و سیاه‌دانه طبع گرمی دارد.
  •  افراد مبتلا به پارکینسون می‌توانند سر، مفاصل و پاهای خود را هر شب با روغن سیاه‌دانه آغشته کنند تا پیشرفت بیماری کنترل شود. همچنین، مصرف خوراکی یک قاشق غذاخوری از این گیاه به همراه عسل و سرکه طبیعی در هر وعده‌غذایی توصیه می‌شود.
  •  زیتون و پارکینسون
  •  زیتون از جمله بهترین خوراکی‌ها برای درمان پارکینسون در طب سنتی است. توصیه می‌شود که افراد مبتلا به پارکینسون صبح‌ها ۷ عدد زیتون مصرف کنند. همچنین، مصرف ۷ عدد انجیر هر شب قبل از خواب، ارده با شیره در چهار وعده در هفته، ۲۱ عدد مویز و ۱۴ عدد بادام درختی روزانه نیز توصیه می‌شود.
  •  کندر و پارکینسون
  •  کندر می‌تواند در تقویت حافظه و هوش تأثیر مؤثری داشته باشد و از آسیب رسیدن به بخش‌های مهم مغز جلوگیری کند. این گیاه همچنین دارای خاصیت آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی است.
  •  دارچین و پارکینسون
  •  دارچین، علاوه بر استفاده به‌عنوان ادویه در غذاها، می‌تواند در کاهش پر تئین‌هایی که باعث آسیب رسیدن به سلول‌های مغز می‌شوند مؤثر باشد و برای بهبود حال بیماران مبتلا به پارکینسون عملکرد مفیدی داشته باشد.

 تغذیه مناسب: تغذیه مناسب و استفاده از مواد غذایی دارای آنتی‌اکسیدان‌ها و مواد مغذی می‌تواند به بهبود عملکرد مغز و کاهش علائم بیماری کمک کند. مثلاً، مصرف مواد غذایی غنی از آهن، ویتامین ب و ویتامین C می‌تواند مفید باشد.

 تمرینات فیزیکی: تمرینات ملایم مانند یوگا، تمرینات تنفسی، و پیاده‌روی می‌تواند به بهبود حالت عمومی بدن و بهبود تعادل و حرکت کمک کند.